Taalmaatje – Theo

Theo “Ik ben geboren en opgegroeid in Gennep. Sinds we getrouwd zijn hebben mijn vrouw en ik een paar jaar in Gennep gewoond en uiteindelijk zijn we naar Ottersum verhuisd. Daar wonen we nog steeds. Ik werkte als productieplanner bij een fabriek die incontinentieluiers maakt. Ik was een echte workaholic en mijn werk was alles voor me. Op mijn tweeënvijftigste ben ik gestopt met werken. Ik had opeens heel veel vrije tijd en ik ging dingen proberen waarvan ik dacht dat ik ze nooit zou doen. Ik ging paardrijden, tuinieren en koken. Er ging een nieuwe wereld voor me open en ik vond het heerlijk. Mijn vrouw en ik hebben geen kinderen. Ik heb daar bewust voor gekozen. Kennedy zei ooit: ‘Vraag jezelf niet af wat de maatschappij voor jou kan doen maar denk na over wat jij voor de maatschappij kan doen.’ Ik sta volledig achter die uitspraak. In de tijd van de Vietnamoorlog zag ik de beroemde foto van het meisje dat wegrent na het vallen van een napalmbom. Die foto is voor mij een van de belangrijkste triggers geweest om te besluiten dat ik geen eigen kinderen wilde grootbrengen. Ik wilde me inzetten voor mensen die minder geluk hebben gehad met waar ze zijn geboren en grootgebracht. Dit is nog altijd mijn persoonlijke visie en die deelt natuurlijk niet iedereen met me. Dat hoeft ook niet. Toen een paar jaar geleden de vluchtelingenstroom uit het Midden-Oosten en Noord-Afrika opeens heel groot werd, las ik een oproep in een lokale krant. Ze zochten mensen die statushouders in Gennep wilden helpen om hun Nederlands te verbeteren. Ik heb me direct aangemeld en binnen enkele weken was ik ‘Taalmaatje’ van Russom uit Eritrea. Er was eigenlijk meteen een fijne klik tussen ons. Russom ging drie keer per week naar de Nederlandse les. Daarnaast gingen we als Taalmaatjes de gemeente in om te leren in de praktijk. We wandelden samen en leerden Nederlandse woorden door dingen aan te wijzen, te praten en samen dingen te doen. We zijn nu twee en een half jaar verder en inmiddels heeft Russom zijn inburgeringsdiploma behaald. Ik geloof dat de kracht van dit project is dat alle hulp en begeleiding één op één is. Zo kunnen de vrijwilligers de statushouders op hun eigen niveau ondersteunen en flexibel te werk gaan. Als je de taal alleen uit een boekje leert, red je het niet. Om goed te kunnen helpen moet je zo kort mogelijk proberen bij de mensen te komen. Ik geloof dat dat in Gennep heel goed is gelukt.”