Taalmaatje – Russom

Russom “Ik ben geboren in Liban in Eritrea. Mijn ouders hadden koeien en akkers. Ik hielp hen mee met de dieren en op het land. In 1996 moest ik in militaire dienst. Van 1996 tot 2014 was ik militair in het leger. Één keer in de twee jaar mocht ik naar huis. Het waren heftige jaren. De situatie in Eritrea is heel slecht. Als je in Eritrea eenmaal in het leger zit kom je er nooit meer uit. Je krijgt geen loon, alleen wat zakgeld. Te weinig om een gezin van te onderhouden. In 2014 ben ik in m’n eentje naar Sudan gelopen. Ik liet mijn vrouw en kinderen achter. Eenmaal in Sudan ben ik met hulp van een smokkelaar door de Sahara naar Libië gevlucht. In mei 2014 kwam ik uiteindelijk aan in Nederland. Mijn vrouw en kinderen zaten inmiddels in Sudan dus kon ik contact met ze hebben en vertellen waar ik zat. Via asielzoekerscentra in Ter Apel en Heythuysen ben ik uiteindelijk in Baexem terechtgekomen. Na één jaar en vier maanden wachten kreeg ik te horen dat er een huis voor me was in Gennep. Ik was ontzettend blij toen ik de sleutels kreeg. Eindelijk was ik vrij en had ik een plek voor mezelf. Ik ben toen meteen begonnen met het proberen om mijn vrouw en kinderen naar Nederland te halen. Na vele afspraken en telefoontjes met instanties, geregel met papieren en gedoe met paspoorten lukte het om mijn vrouw en kinderen naar Nederland te krijgen. Ze kwamen aan op Schiphol en het was geweldig om ze weer in mijn armen te sluiten. Ik was zo blij! We hadden elkaar bijna twee jaar niet gezien. Mijn kinderen waren al heel groot geworden. Mijn oudste dochter wordt bijna acht, mijn tweede dochter is zes en we hebben in Nederland nog een zoontje gekregen. De oudste twee gaan naar de basisschool en doen het heel goed. Zelf heb ik twee jaar Nederlandse les gehad en onlangs heb ik mijn inburgeringsexamen gehaald. Ook ben ik al enige tijd werkzaam in de gemeente bij het groenonderhoud. Mijn vrouw heeft ook Nederlandse les en ze heeft net als ik een eigen Taalmaatje. Ik wil nooit meer terug naar Eritrea. Als ik nu terug zou gaan word ik direct gevangengenomen. Ik denk dat het nog jaren duurt voordat er een andere regering komt en de mensen in Eritrea weer vrij zijn. De toekomst van mijn kinderen is het belangrijkste en ik zie voor hen de beste toekomst in Nederland.”