Aida

Aida

“Mijn man en ik hebben vier kinderen. De oudste is een meisje van vijftien. Daarna komt onze zoon van dertien. De derde is een meisje en gaat nu naar groep vijf van de basisschool. De jongste is ook een meisje. Zij is nu tweeëneenhalf en wilt het liefst de hele dag van iedereen aandacht. In Syrië heb ik Engels gestudeerd en heb ik geleerd om te tolken. Na mijn studie heb ik gewerkt als docent Engels. We woonden vlakbij Damascus. Door de oorlog verloren we ons huis. We zijn toen gevlucht naar een andere plek in Syrië, waar we vanaf nul opnieuw begonnen. We huurden een huis en mijn man kreeg een nieuwe baan. Na drie jaar verloor mijn man zijn werk. Alles werd steeds duurder dus we moesten serieus beslissen wat we wilden gaan doen. Mijn man is toen samen met mijn zoon gevlucht naar Europa. Ze wilden eigenlijk naar Zweden toe maar onderweg hoorden mijn man geruchten over de strenge regels in Zweden. Hij hoorde ook dat Nederland het snelst was met gezinshereniging. Mijn man en zoon hebben er in totaal achtentwintig dagen over gedaan om in Nederland te komen. Tijdens de reis hadden we elke dag contact via de telefoon. Ik was heel ongerust en omdat ik me zoveel zorgen maakte liet mijn man expres niet weten op welk moment ze de zee gingen oversteken. Toen hij van de boot op het strand stapte heeft hij me meteen gebeld. Hij zei “Mijn kleren zijn nog nat maar we hebben het gehaald.” Ik was ontzettend blij. Na één jaar en twee maanden ben ik samen met onze dochters naar Nederland gekomen en waren we eindelijk weer samen. Ik ben iemand die niet stil kan zitten dus ik wilde meteen aan de slag toen we hier in Gennep kwamen wonen. Al in de tweede week ging ik Arabische lessen geven. Eerst in de moskee en later in de bibliotheek. Ik wilde zo snel mogelijk Nederlands leren omdat ik wist dat ik zonder de taal niet verder zou komen. Ik wist ook dat ik de taal het snelst zou leren door met andere mensen te praten. Ik heb me dus aangemeld bij ongeveer alle activiteiten voor vluchtelingen in Gennep. Ik help mijn kinderen bij hun huiswerk en daar heb ik zelf ook veel van geleerd. Ik vertaal alle woorden met behulp van Google Translate via de telefoon. Dat de kinderen naar school gaan helpt ook bij het leren van de taal. De kinderen gaan spelen bij vriendjes en vriendinnetjes en zo kom je in contact met andere ouders. Inmiddels ben ik onderwijsassistent op een basisschool en help ik tweetalige kinderen met de lessen. Ik doe ook mee aan het project ‘Samen verder Gennep’ en elke dinsdag bezoek ik de vrouwengroep hier in de buurt. Ik woon nu twee jaar in Nederland en in het begin vond ik het heel vervelend dat ik niemand verstond op straat. Nu begrijp ik steeds meer en voel ik me ook steeds meer thuis. Ik ben heel dankbaar dat we als gezin de kans hebben gekregen om hier een nieuw leven op te bouwen. Soms heb ik nog heimwee naar Syrië maar dat wordt steeds minder. Ik ben eigenlijk al vergeten hoe het is om je onveilig te voelen.”